Εν όψει Αγίου Βαλεντίνου, θα μιλήσουμε για τον έρωτα.
Αρχικά όπως γνωρίζουμε όλοι, έρωτας είναι η ισχυρή ερωτική έλξη μεταξύ δύο ανθρώπων.
Στην εποχή των Ρωμαίων ή έννοια του έρωτα βασίζονταν στην εξωτερική ομορφιά, την έλξη και την αγάπη.
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα «Ο έρωτας πέρα από σωματική επιθυμία, αποτελεί την δημιουργική δύναμη που ωθεί την ψυχή στην αλήθεια, την γνώση, την ομορφιά, και τελικά στην θεϊκή αγάπη».
Ενώ, κατά τον Μεσαίωνα (5ος – 15ος αιώνας) συναντάμε περισσότερο την Ιπποτική- ρομαντική αγάπη.
Ο έρωτας στις μέρες μας, αποτελεί ένα αρχέγονο ένστικτο επιβίωσης, ένα έντονο συναίσθημα ερωτικής και συναισθηματικής έλξης, το οποίο δίνει χρώμα στην ζωή του ανθρώπου. Έχουν μιλήσει για αυτό, μέσα από τα έργα τους, χιλιάδες συγγραφείς, μουσικοί, ποιητές, ζωγράφοι, φιλόσοφοι, πνευματικοί, και κάθε λογής ανθρώπου.
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο έρωτας απεικονίζεται ως ο φτερωτός γιός της θεάς Αφροδίτης και του θεού Άρη να κρατά τα βέλη του έρωτα και να τα εκτοξεύει στους ανθρώπους, με αποτέλεσμα αυτοί να ερωτεύονται κεραυνοβόλα.
Η λέξη έρως προέρχεται από το ρήμα «ἔρομαι» (που σημαίνει ρωτώ, ζητώ, επιθυμώ) ή το «εἴρω» (που σημαίνει συνδέω, ενώνω), και υποδηλώνει την αναζήτηση, την επιθυμία, την έλξη και την ένωση.
«Γιατί ερωτεύονται οι άνθρωποι»;
Και ενώ όλοι γνωρίζουμε τι είναι ο έρωτας, ποια είναι τα στάδια του, ή τι αισθήματα προκαλεί στους ανθρώπους.
«Γνωρίζουμε όμως γιατί ερωτευόμαστε;»
Ποια ανάγκη εξυπηρετεί;
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αποτελεί ένα έξυπνο τέχνασμα της φύσης, προκειμένου να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά, να ενωθούν, με σκοπό την αναπαραγωγή του είδους, και μετέπειτα την γέννηση των κοινοτήτων.
Ο έρωτας δεν είναι μόνο ψυχολογικό φαινόμενο, αλλά και νευροβιολογικό, αποτελεί ένα «χημικό κοκτέιλ» τριών ορμονών: της Ντοπαμίνης, Νορεπινεφρίνης, και Τεστοστερόνης/Οιστρογόνα.
Η Ντοπαμίνη: ευθύνεται για το αίσθημα ευφορίας, υψηλής ενέργειας και ανταμοιβής ( όταν υπάρχει ανταπόκριση από το αντικείμενο του έρωτα).
Η Νορεπινεφρίνη: προκαλεί ταχυκαρδία και υπερένταση. Συνδέεται με την απώλεια όρεξης, και αυπνίας. Όπως λέγεται συχνά: «νιώθω πεταλούδες στο στομάχι».
Η Τεστοστερόνη/τα Οιστρογόνα: ενισχύουν την ερωτική έλξη και επιθυμία, libido.
Όταν οι ερωτευμένοι περάσουν το πρώτο στάδιο αρχικού ενθουσιασμού, περνάνε σε μια φάση αφοσίωσης και δεσμού.
Τότε βιώνουν περισσότερο το αίσθημα της αγάπης, παρά το πάθος. Συνδέονται με στοργή, οικειότητα, και εμπιστοσύνη.
Η σχέση τους βασίζεται πλέον σε πιο γερά θεμέλια, και όχι στον αρχικό ενθουσιασμό.
Ο εγκέφαλος τους εκκρίνει την Ωκυτοκίνη την «ορμόνη της αγάπης» όπως λέγεται, την Βασοπρεσσίνη που σχετίζεται με την μακροχρόνια δέσμευση, όπως και τις ενδορφίνες που προσφέρουν αίσθηση ηρεμίας και εσωτερικής γαλήνης.
Πέρα όμως από την βιολογική υπόσταση, ο έρωτας, από ψυχολογική σκοπιά τι σκοπό επιτελεί;
Δίνει συχνά νόημα στην ζωή των ανθρώπων. Λειτουργεί συμπληρωματικά σαν κινητήριος δύναμη για ζωή και εξέλιξη, ενισχύει την ψυχική υγεία, τα θετικά συναισθήματα, μειώνει το στρες και την κατάθλιψη.
Καλύπτει τις βιολογικές, ψυχό-συναισθηματικές ανάγκες του ατόμου, εξυπηρετεί την ανάγκη για σύνδεση, επικοινωνία, συντροφικότητα και ασφάλεια.
Επιβεβαιώνει το άτομο, την ύπαρξη του, και πολλές φορές λειτουργεί σαν καθρέφτης, όταν έρχεται αντιμέτωπο με το πιο αυθεντικό και ευάλωτο μέρος του εαυτού του.
Όπως λέει και ο Γάλλος φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ: «Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, ένα μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας».
Ο έρωτας παρότι συχνά καταλήγει να είναι οδυνηρός, να πληγώνει, και να προκαλεί έντονο πόνο, εντούτοις καλύπτει την ανάγκη των ανθρώπων να βιώσουν έντονα συναισθήματα, ακόμη και τον ίδιο τον πόνο.
Ο έρωτας θα μπορούσαμε να πούμε ότι απαντάει στο ζήτημα της αθανασίας.
Κάποιος είπε: «Ο έρωτας σε κάνει να νομίζεις ότι κατακτάς την ζωή, και νικάς τον θάνατο!»
